Column (10)

Laatst aangepast (maandag, 13 juli 2009 13:56)

 01-06-2008
Pluk die bes!
Ik ben een dikke vrouw. Dit maakt mij een keer lui en twee keer dom. Ook ben ik Surinaams. Dat telt voor een keer lui en een keer dom. Als mijzelf op de vooroordelen beoordeel, dan kom ik er als persoon niet heel erg goed van af.

 

Als ik mensen vertel dat ik elke dag naar de universiteit fiets geloven zij mij niet. Op hun wedervraag moet ik altijd antwoorden dat ik daar niet werk als schoonmaakster. Verbijsterd kijken ze mij aan als ik vertel dat ik twee keer in de week sport en naar buikdansles ga.

Ze vallen van hun stoel wanneer ik ze vertel dat ik als tiener niet zwanger ben geworden en ook niet in de gevangenis heb gezeten. Dat ik niet geheel in hun hokje pas maakt ze in de war. Opgelucht halen ze adem als ik dan toch dertig minuten te laat ben op een afspraak, keihard lach om een grap en een extra stuk taart neem.

Dat de meeste mensen vooroordelen als een leidraad voor het leven gebruiken is een vaststaand feit. En de vraag is of dit erg is? Is het echt zo verschrikkelijk dat een Antilliaanse man (lees: wijde broek, gouden tand, petje en tattoo in zijn hals) door de politie op de lijnbaan in een hoek wordt gedrukt? Dat de hele trein en station worden afgezet omdat een olijfkleurige meneer zijn tas is vergeten? Is het niet zo dat de Neanderthaler nooit vreemde bessen at, omdat hij dacht ze giftig waren?

Dat een deel van de genegeerde vruchten eetbaar waren, wist de holbewoner niet.

En is de Nederlander van de 21ste eeuw niet anders dan zijn prehistorische voorganger? Hij negeert de vreemden, omdat hij denkt dat ze niet goed zijn, Sterker nog, hij weet uit ervaring (lees: media) dat een aantal echt niet deugt. Nee, geef hem eens ongelijk! Zelf weet ik dat vooroordelen op waargebeurde zaken gebaseerd zijn.

Mijn moeder bijvoorbeeld, ze vraagt mij elke dag om alsjeblieft niet met een Arabier te trouwen, nadat ze het verhaal Janneke Schoonhoven op SBS 6 gevolgd had. En geeft haar eens ongelijk, geen enkele vrouw wil dat haar (klein)kinderen ontvoerd worden naar een onbekend land.

En toch denk ik, pluk die onbekende bes. Misschien is hij niet zo giftig als hij eruit ziet. Daarom breng ik morgen Mounir mee naar huis, om kennis te maken met mijn ouders!

Graciella Anijs