Column (3)

Laatst aangepast (dinsdag 30 november 1999 01:00)

23-11-2005
Gesprek met Mieke Janssen-Matthes, 7 november 2005
Ik wist wel dat zij erelid is van SIETAR Nederland en van SIETAR Europa, maar de uitreiking van de award deed me pas beseffen wat haar werkelijke rol was in de Werdegang van "de SIETARs".
Mijn (wat late) notie van haar inspanningen vormde de aanleiding voor een afspraak voor dit "interview".

 

Al lang voor haar kennismaking met SIETAR was Mieke intercultureel bezig. Na studies in binnen en buitenland, vernieuwend onderzoek onder ''gastarbeiderskinderen'', onderwijs en counseling op scholen in het Voortgezet Onderwijs, de ontwikkeling van nieuwe modellen en workshops voor integratie en participatie was het uiteindelijk een Engels artikel dat haar op het spoor bracht van SIETAR.

Haar eerste SIETAR congres was dat van 1983 in Italie.
De SIETAR International Congressen van 1985 in San Antonio in Texas en 1986 in Amsterdam brachten haar weer in contact met Amerikaanse collega's en dit leidde er uiteindelijk toe dat zij Executive Vice President van SIETAR International werd. Als zodanig groeide het besef dat er behoefte was aan een organisatie die meer toegesneden was op de situatie in Europa, en dankzij haar inzet leidde dit in 1991 tot de oprichting van SIETAR Europa. Mieke werd voorzitter en bleef dat tot 1995.
En passent reanimeerde zij begin '90 met enkele anderen ook nog SIETAR Nederland uit een van haar levenscrisissen.

Wat SIETAR voor haar betekent vat zij als volgt samen:
"Je begint eraan omdat je iets wilt leren.
Dan blijf je omdat het je persoonlijk verrijkt.
En tenslotte ga je niet meer weg omdat je er vrienden hebt."

SIETAR Europa heeft onder Mieke’s leiding van begin af aan jaarlijks congressen georganiseerd. En - hoewel SIETAR geen politieke organisatie is - vonden deze steeds op actuele "hotspots" plaats. Het idee van verdraagzaamheid, begrip voor andere culturen, diversiteit en respect bleef constant, maar wáár dit werd uitgedragen hield verband met de situatie.
In 1992 was dat Italië, omdat er buiten de academische wereld niet veel was wat naar dit thema verwees.
In 1993 werd in het kader van toenemende oost-west tegenstellingen voor Frankfurt gekozen.
In 1994 was het Finland in verband met de opening van Rusland en de deelname van de "nieuwe" Baltische Staten.
Na de scheiding van Tsjecho-Slowakije, werd in 1994 voor Praag gekozen.

Ook Mieke vindt het niet gemakkelijk vast te stellen hoe SIETAR kan bijdragen aan de multiculturele samenleving. De bijdrage hangt samen met de diversiteit van de leden en is daardoor afhankelijk van het moment en de mensen in het bestuur.
Idealiter zou dat misschien en platform zijn waar mensen te rade kunnen gaan voor interculturele- en diversiteitvraagstukken.
Realistischer, maar daarom niet minder waardevol, vormt SIETAR een netwerk voor mensen die moeilijk werk in een interculturele setting doen.
De persoonlijke profielen op de website en de netwerk- en themavonden kunnen daarin zeker een rol spelen. Het is jammer dat nog niet iedereen daar gebruik van maakt.

Het interculturele speelveld heeft Mieke niet losgelaten.
In 1998 is de eerste druk verschenen van "Op reis naar Anderland", een boek voor expatriate kinderen. Inmiddels is het bijna toe aan zijn derde druk.
In december of januari verschijnt in de KIT uitgeverij het vervolg: "Het geheim van leven in Anderland". Tegelijkertijd verschijnt een Engelse oplage met als titel ''Unlocking the secret of Otherland". Dit interactieve boek gaat in op het voor kinderen betekent om intercultureel samen te leven.

Zou het thema te maken hebben met haar 11 kleinkinderen? Immers, sommigen leven in Costa Rica en spreken Spaans beter dan Nederlands. Enkele anderen zijn op jonge leeftijd al het Duits machtig. En weer anderen groeien op in een Azerbedjaans- Turks- Nederlandse setting.
Voor Mieke is interculturalisme duidelijk meer dan een vakgebied. Het lijkt bij haar meer een manier van leven!

Mieke, ik dank je voor het open en hartelijke gesprek.

Henning