Column (4)

Laatst aangepast (dinsdag 30 november 1999 01:00)

12-12-2005
Nieuwe Nederlander
Ik ben allochtoon…naar het schijnt. Mijn ouders zijn ook allochtoon. Toch is er een wereld van verschil tussen ons. Mijn ouders zijn pas na hun dertigste naar Nederland geëmigreerd, maar ik ben in Nederland geboren en getogen. Het verschil tussen de cultuur van mijn ouders (overwegend Indiaas) en mijn eigen cultuur (overwegend Nederlands) is gigantisch. Toch worden alle allochtonen over een kam geschoren. Of je nou uit Suriname, Turkije, Marokko of een ander exotisch land komt, het maakt niet uit. Of je nou hier bent geboren, op jonge leeftijd, of als volwassene naar Nederland bent gekomen, lijkt niet relevant. Voor de meeste autochtone Nederlanders zijn wij allemaal een pot nat: allochtoon.

Dat mijn achternaam “Ahmed” luidt, komt doordat mijn ouders uit een ander land komen. Dat ik een donkere huidskleur heb is genetisch bepaald. Verder ben ik in mijn doen en laten vrij Nederlands. Ik ben niet erg gelovig opgevoed, draag geen hoofddoek, doe niet aan de Ramadan en weet niet zo heel veel meer over de Islam dan de gemiddelde Nederlander. Toch wordt er vaak aan mij gevraagd wat ik van homoseksualiteit vind (prima, ieder zijn ding), en of ik Mohammed B’s actie veroordeel (ja, natuurlijk, net zoals iedereen, inclusief meeste moslims). Ik begrijp hier helemaal niets van. Moslims zijn er in allerlei gradaties, van Allah los tot zeer gelovig. De groep van extremisten is uitermate klein, en de groep terroristen is nog veel kleiner. Voetbalsupporters zijn er trouwens ook in allerlei gradaties. De extremisten van deze groep zijn de hooligans. Niemand zal het in zijn hoofd halen elke willekeurige voetbalsupporter te associëren met hooligans of hen verantwoordelijk stellen voor het gedrag van deze kleine groep herrieschoppers. Waarom dan wel bij de Moslims?

Sinds 2001, lijkt het WIJ-ZIJ debat in Nederland heftiger dan ooit. Ik word gekoppeld aan een cultuur, waar ik maar een deel van uitmaak. Ik dacht dat het mooie van een democratie was, dat je gewoon jezelf mocht zijn…Vroeger was het anders. Tijdens mijn jeugd werd ik gezien als volwaardig Nederlandse. Dit is ook niet zo gek, want in mijn doen en laten gedraag ik mij niet anders dan de autochtone Nederlander. Mijn moedertaal is Nederlands en ik spreek ABN met een licht bekakt accent. Dat laatste is de erfenis van zes jaar onderwijs op een prestigieus gymnasium. Natuurlijk heb ik ook mijn Indiase trekjes. Ik heb thuis een andere cultuur meegekregen en ben trots op mijn roots. Echter, mijn identiteit is door zo veel meer gevormd dan de opvoeding door mijn ouders alleen. Ik heb het grootste gedeelte van mijn jeugd middenin de Nederlandse cultuur doorgebracht. Ik zat op een Nederlandse school, had Nederlandse vrienden, zat op sportclubs. Bovenal werd ik gewoon geaccepteerd als Nederlandse. Dat laatste lijkt helaas te veranderen. Ineens hoor ik heel vaak dingen als: “In jouw cultuur….” Dit kan heel pijnlijk zijn. Hoe halen mensen het in hun hoofd om op basis van mijn naam en uiterlijk mij een cultuur toe te schrijven? Ik bepaal zelf wel wat ik ervaar als mijn cultuur.

Voor mij is het duidelijk. Mijn cultuur is voor een groot gedeelte Nederlands en voor een klein gedeelte Indiaas. Maar het lijkt net of ik mijn stukje Nederlanderschap niet mag opeisen. Alsof je of Nederlands, of allochtoon bent. Excusez-moi, maar ik ben het allebei. Ik heb een dubbele cultuur. Als ik dan echt persé een etiket moet dragen, noem mij dan maar Nieuwe Nederlander.

Fiza Ahmed